Wijkzuster Loes

Sensitief en interactief poppenspel voor mensen met dementie

To play, press and hold the enter key. To stop, release the enter key.

Ja Zuster, nee Zuster. Terug van weggeweest: de wijkzuster. Ze komt langs met zorg en aandacht. Of het gaat om lichamelijke klachten of hartzeer, Loes heeft een woord van troost, een lied of een knuffel.

De bezoeken duren 45 minuten per woonkamer (8 personen). Mijn ervaring is dat regelmatige bezoeken leiden tot herkenning en een diepgang in de contacten. U kunt ook een bezoek van Catootje boeken als bijzonder kado voor uw familielid of de woning waar uw familielid verblijft.

Een ervaring met wijkzuster Loes: Hij lacht eigenlijk altijd als ik hem ontmoet. Nu ook. Hij heeft géén last van wintertenen, knikkende knieën en ook niet van zijn hart. Ik ben vandaag voor het eerst in een verpleeghuis op bezoek met wijkzuster Loes.

Ja, ze mag wel even luisteren naar zijn hart. Loes legt haar oor tegen zijn borst: ‘rikke-tikke-rikke-tikke’. ‘Uw hart klopt erg snel’. Hij kijkt haar aan. 'Voor wie klopt het zo snel?’ Dan kijkt hij neer: ‘ze is al drie jaar weg’… Loes legt haar zachte hand op zijn arm. Samen zijn ze even stil.

‘Hartzeer’ concludeert Loes. Een knuffel wil hij wel en tegen een verbandje, om zijn hart toe te dekken, zegt hij geen nee. Deze wijkzuster geeft andere en nieuwe ingangen tot verbinding. Ze mag vaker mee.

Lees meer ervaringen in blog over bezoek van de wijkzuster.

Neem voor meer informatie vrijblijvend contact op.

Reacties:

Aafke: Onlangs werd mijn moeder 100 jaar. Op de dag zelf kwam Anke in een doktersjas en met de "ambulance" in de huiskamer waar 8 bewoners al in een kring zaten te wachten. Pop Loes had echt zin om iedereen te helpen.

Anke ging met Loes bij alle bewoners langs en ze kregen allemaal een passend momentje. Veel improviseren en inspelen op de bewoners, zoekend naar een ingang. Zere knieën werden door liefdevol geaaid, lekker warm en de pijn werd vergeten. "Oh, wat ben je mooi" sloeg bij iedereen aan, een pop op schoot maakte de blik zacht. Voor een mevrouw van Indische afkomst werd het slaapliedje 'Nina Bobo' gezongen. Iedereen had een brok in de keel.

Toen je ontdekte dat mijn moeder oorspronkelijk uit Groningen kwam, hebben we uit volle borst het Gronings volkslied gezongen.

Waar ik vooral van onder de indruk was, was de hand van Loes. Een aaitje, een gebaar. Die raakte de mensen. Ik zag het tijdens de contactmomentjes en op de filmpjes. Een klein gebaar en zo wezenlijk! "Popcontact" is een goede naam voor wat ik ervaren heb.