Honderd jaar

Er hangt een grote banner in de gang, er hangen gouden ballonnen in de huiskamer en de burgemeester is geweest. Oók in verpleeghuizen worden mensen 100.

De dochter had me uitgenodigd voor haar moeders’100-ste verjaardag. Zij is het enige familielid dat er ‘nog is’. Moeder woont, als Groningse, al jaren in Gelderland. Ze hebben alleen nog elkaar.

‘Wijkzuster Loes’ moet het worden, omdat haar moeder zo trots is dat ze nérgens last van heeft en géén pillen gebruikt. Op haar karretje rolt Loes de stille huiskamer in vol ballonnen, taart en negen dames.

Wijkzuster Loes feliciteert de jarige en vraagt of ze iets voor haar kan betekenen. De jarige kijkt mij vragend aan. De dochter roept de vraag nogmaals in haar moeders’ oor. De jarige kijkt mij verbaasd aan: ‘Nee hoor, ik heb nergens last van’. Ze is even stil en zegt dan: ‘even afkloppen’. Dat ze bijna niks hoort, telt niet. Bovendien, vertelt dochter later, ‘ziet’ moeder haar eigen ouders nog regelmatig. Daar is ze blij mee, van anderen hoort ze vaak dat hún ouders niet meer leven.

Wijkzuster Loes wil graag mensen helpen. Maar de dames in deze woonkamer van het verpleeghuis hebben géén van allen, ergens last van. Dus het worden liedjes voor de ziel en een verbandje om een pols. De 100-jarige wil wel de griep vaccinatie.

Loes zit met een grote plastic spuit op schoot bij de jarige en zingt dat ze zo mooi is. De muziek schalt uit de box en mevrouw zingt mee met het refrein. Zodra de plastic spuit haar trui raakt, vertrekt ze haar gezicht en roept dramatisch ’au’. Daarna zingen ze verder.

Als Loes vraagt of ze een lievelingslied heeft, kijkt de jarige vragend naar haar dochter. Zij weet het wel. Even later schalt het Groningse volkslied door de woonkamer. Dochter schreeuwt het lied mee in haar oor. Het refrein zingt moeder mee.

Omdat moeder zo van het Groningse volkslied houdt, heeft dochter het uit haar hoofd geleerd om het samen te kunnen zingen, vertelt haar dochter na afloop. En ook dat deze laatste jaren met dementie haar moeder zachter heeft gemaakt en hun relatie ánders, maar fijner.

‘s Avonds krijg ik een filmpje. Moeder en dochter samen zingend. Ik ben dankbaar dat ik een kleine bijdrage heb mogen leveren aan een bijzondere dag met een mooie herinnering voor haar dochter. En voor de mail van haar dochter na afloop: Misschien zijn sommige bewoners het al vergeten, maar net als ik zullen ze het gevoel van geraakt zijn met zich meenemen.